Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω πολύ απλά τι κάνω, και γιατί κάνω το κάθε τι. Αν πάρουμε ένα τραπεζάκι, αυτό με τα μακριά ασταθή πόδια. Τοποθετήσουμε επάνω σε αυτό δύο ξεχωριστές στοίβες CD, καμιά τριανταριά η κάθε μία. Η μία στοίβα με τα CD, είναι ασύνδετη,το ένα δηλαδή πάνω στο άλλο,και η άλλη στοίβα με τα CD, είναι περασμένα το ένα πάνω στο άλλο, σε αυτές τις σιντιέρες που έχουν ένα κεντρικό στέλεχος. Αν κουνήσουμε το τραπεζάκι, κάνοντας κατ αυτόν τον τρόπο προσομοίωση σεισμού, θα παρατηρήσουμε το εξής. Πρώτα απ όλα θα δούμε ότι η ασύνδετη στοίβα με τα CD, θα πέσει, ενώ η άλλη στην σιντιέρα δεν θα πάθει τίποτα. Θα δούμε όμως και ένα άλλο πράγμα να συμβαίνει. Η ασύνδετη στοίβα με τα CD, λίγο πριν σπάσει, έχει πάρει το σχήμα S, ενώ η άλλη διατηρεί τον κάθετο άξονά της ακέραιο.Αυτή είναι η αρχή της ιδέας. Εγώ μετά τι έκανα. Έκανα τρις ξεχωριστές βάσεις, ανεξάρτητες ή μία από την άλλη. α) Η πρώτη βάση είναι η βάση του φρεάτιου του ανσασέρ, η οποία είναι προτεταμένη με το έδαφος. Αυτή την προένταση την εφαρμόζει ο ελκυστήρας δομικών έργων, κάνοντας τα δύο μέρει (έδαφος, και φρεάτιο) ένα σώμα (σάντουιτσ) Αυτό το έκανα φυσικά, για να αντέχει το φρεάτιο στις πλάγιες δυνάμεις. Αυτό το φρεάτιο που συγχρόνος είναι και ένας χρήσιμος χώρος, το θέλω να είναι ανεξάρτητο από την άλλη οικοδομή (σαν ένα κτήριο μέσα σε ένα άλλο ανεξάρτητο ) Για να το κατορθώσω αυτό, δημιούργησα τον αρμό ή αλλιώς διάκενο, γύρω από 1) την βάση του φρεατίου. 2) γύρω από κάθε πλάκα που πάει να ακουμπήσει το φρεάτιο, έτσι ώστε αυτό να είναι ανεξάρτητο. β)και γ) βάση. Είναι δύο μονοκόμματες βάσεις η μία πάνω στην άλλη που ενδιάμεσα, φέρουν ελαστικά (για σεισμική μόνωση ) Είναι τοποθετημένες πάνω από την βάση του φρεατίου, και χωρίζονται από το φρεάτιο με τον αρμό.Το εμβαδόν τους είναι όσο και το εμβαδόν του κτηρίου. Η κάτω βάση είναι ανεξάρτητη. Η πάνω βάση που πατάει πάνω στα λάστιχα,είναι ενωμένη με τις κολόνες της οικοδομής. Αυτή η συνδυασμένη κατασκευή, κατά την διάρκεια του σεισμού, επιδεικνύει την εξής συμπεριφορά. 1) Το φρεάτιο πάλλεται δεξιά - αριστερά, πάνω-και κάτω στον ακριβή ρυθμό του σεισμού. Ο φέρον οργανισμός του κτηρίου, ο οποίος είναι ανεξάρτητος,και περιμετρικά του φρεατίου, έχει την εξής συμπεριφορά. Είπαμε ότι είναι ενωμένος με την πάνω μονοκόμματη βάση, και πατάει πάνω σε ελαστικά, που αυτά με την σειρά τους πατάνε στην κάτω ανεξάρτητη βάση. Αυτά τα λάστιχα ελαχιστοποιούν την κίνηση του εδάφους, να μεταβιβαστεί στον φέροντα. Αλλά τελικά κάποια μικρή μεταβίβαση γίνετε στην πάνω βάση, και τελικά και στον φέροντα,ο οποίος αρχίζει να πάλλεται γύρω από το φρεάτιο του ανελκυστήρα, μεταβιβάζοντας τις δυνάμεις του σεισμού μέσα από τις κολόνες στην πρώτη πλάκα, μετά στην δεύτερη και ούτω καθ εξής. Για να αποφύγουμε την ταλάντωση, αλλά και κρούση του φέροντα στο φρεάτιο, τοποθετούμε ανάμεσα στο διάκενο, υδραυλικά συστήματα, ή ελαστικά. Αυτό γίνετε για τρεις λόγους. 1) Για ομαλή απόσβεση δυνάμεων 2) Για ελεγχόμενη ελαστικότητα του κάθετου άξονα του φέροντα 3) Για να βοηθήσουμε τις κολόνες να μεταφέρουν τις δυνάμεις του σεισμού, όχι μόνο από κάτω, αλλά και από τα πλάγια, με την βοήθεια του προτεταμένου φρεατίου. Όλη αυτή η ελαστικότητα του κάθετου άξονα, μπορεί να είναι ελεγχόμενη. Πώς? Όταν Π.Χ θέλουμε τα πάνω πατώματα να πάλλονται περισσότερο από τα κάτω, μεγαλώνουμε το διάκενο, και βάζουμε λιγότερη πίεση στα υδραυλικά. Κατ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να υπολογίσουμε στατικά την μεταφορά των ροπών, που υφίσταται το κτήριο κατά την διάρκεια του σεισμού, αφήνοντας στο διάκενο του κάθε ορόφου το κατάλληλο διάκενο, με την ανάλογη υδραυλική πίεση,ώστε να ελέγχουμε την καμπτικότητα του κάθετου άξονα, και την αποφυγή καταστρεπτικής μεταφοράς ροπών. __________________ Ο εχθρός του καλού το πιο καλό. http://antiseismic-systems.com/
1 σχόλιο:
Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω πολύ απλά τι κάνω, και γιατί κάνω το κάθε τι. Αν πάρουμε ένα τραπεζάκι, αυτό με τα μακριά ασταθή πόδια. Τοποθετήσουμε επάνω σε αυτό δύο ξεχωριστές στοίβες CD, καμιά τριανταριά η κάθε μία. Η μία στοίβα με τα CD, είναι ασύνδετη,το ένα δηλαδή πάνω στο άλλο,και η άλλη στοίβα με τα CD, είναι περασμένα το ένα πάνω στο άλλο, σε αυτές τις σιντιέρες που έχουν ένα κεντρικό στέλεχος. Αν κουνήσουμε το τραπεζάκι, κάνοντας κατ αυτόν τον τρόπο προσομοίωση σεισμού, θα παρατηρήσουμε το εξής. Πρώτα απ όλα θα δούμε ότι η ασύνδετη στοίβα με τα CD, θα πέσει, ενώ η άλλη στην σιντιέρα δεν θα πάθει τίποτα. Θα δούμε όμως και ένα άλλο πράγμα να συμβαίνει. Η ασύνδετη στοίβα με τα CD, λίγο πριν σπάσει, έχει πάρει το σχήμα S, ενώ η άλλη διατηρεί τον κάθετο άξονά της ακέραιο.Αυτή είναι η αρχή της ιδέας. Εγώ μετά τι έκανα. Έκανα τρις ξεχωριστές βάσεις, ανεξάρτητες ή μία από την άλλη. α) Η πρώτη βάση είναι η βάση του φρεάτιου του ανσασέρ, η οποία είναι προτεταμένη με το έδαφος. Αυτή την προένταση την εφαρμόζει ο ελκυστήρας δομικών έργων, κάνοντας τα δύο μέρει (έδαφος, και φρεάτιο) ένα σώμα (σάντουιτσ) Αυτό το έκανα φυσικά, για να αντέχει το φρεάτιο στις πλάγιες δυνάμεις. Αυτό το φρεάτιο που συγχρόνος είναι και ένας χρήσιμος χώρος, το θέλω να είναι ανεξάρτητο από την άλλη οικοδομή (σαν ένα κτήριο μέσα σε ένα άλλο ανεξάρτητο ) Για να το κατορθώσω αυτό, δημιούργησα τον αρμό ή αλλιώς διάκενο, γύρω από 1) την βάση του φρεατίου. 2) γύρω από κάθε πλάκα που πάει να ακουμπήσει το φρεάτιο, έτσι ώστε αυτό να είναι ανεξάρτητο. β)και γ) βάση. Είναι δύο μονοκόμματες βάσεις η μία πάνω στην άλλη που ενδιάμεσα, φέρουν ελαστικά (για σεισμική μόνωση ) Είναι τοποθετημένες πάνω από την βάση του φρεατίου, και χωρίζονται από το φρεάτιο με τον αρμό.Το εμβαδόν τους είναι όσο και το εμβαδόν του κτηρίου. Η κάτω βάση είναι ανεξάρτητη. Η πάνω βάση που πατάει πάνω στα λάστιχα,είναι ενωμένη με τις κολόνες της οικοδομής. Αυτή η συνδυασμένη κατασκευή, κατά την διάρκεια του σεισμού, επιδεικνύει την εξής συμπεριφορά. 1) Το φρεάτιο πάλλεται δεξιά - αριστερά, πάνω-και κάτω στον ακριβή ρυθμό του σεισμού. Ο φέρον οργανισμός του κτηρίου, ο οποίος είναι ανεξάρτητος,και περιμετρικά του φρεατίου, έχει την εξής συμπεριφορά. Είπαμε ότι είναι ενωμένος με την πάνω μονοκόμματη βάση, και πατάει πάνω σε ελαστικά, που αυτά με την σειρά τους πατάνε στην κάτω ανεξάρτητη βάση. Αυτά τα λάστιχα ελαχιστοποιούν την κίνηση του εδάφους, να μεταβιβαστεί στον φέροντα. Αλλά τελικά κάποια μικρή μεταβίβαση γίνετε στην πάνω βάση, και τελικά και στον φέροντα,ο οποίος αρχίζει να πάλλεται γύρω από το φρεάτιο του ανελκυστήρα, μεταβιβάζοντας τις δυνάμεις του σεισμού μέσα από τις κολόνες στην πρώτη πλάκα, μετά στην δεύτερη και ούτω καθ εξής. Για να αποφύγουμε την ταλάντωση, αλλά και κρούση του φέροντα στο φρεάτιο, τοποθετούμε ανάμεσα στο διάκενο, υδραυλικά συστήματα, ή ελαστικά. Αυτό γίνετε για τρεις λόγους. 1) Για ομαλή απόσβεση δυνάμεων 2) Για ελεγχόμενη ελαστικότητα του κάθετου άξονα του φέροντα 3) Για να βοηθήσουμε τις κολόνες να μεταφέρουν τις δυνάμεις του σεισμού, όχι μόνο από κάτω, αλλά και από τα πλάγια, με την βοήθεια του προτεταμένου φρεατίου. Όλη αυτή η ελαστικότητα του κάθετου άξονα, μπορεί να είναι ελεγχόμενη. Πώς? Όταν Π.Χ θέλουμε τα πάνω πατώματα να πάλλονται περισσότερο από τα κάτω, μεγαλώνουμε το διάκενο, και βάζουμε λιγότερη πίεση στα υδραυλικά. Κατ αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να υπολογίσουμε στατικά την μεταφορά των ροπών, που υφίσταται το κτήριο κατά την διάρκεια του σεισμού, αφήνοντας στο διάκενο του κάθε ορόφου το κατάλληλο διάκενο, με την ανάλογη υδραυλική πίεση,ώστε να ελέγχουμε την καμπτικότητα του κάθετου άξονα, και την αποφυγή καταστρεπτικής μεταφοράς ροπών.
__________________
Ο εχθρός του καλού το πιο καλό. http://antiseismic-systems.com/
Δημοσίευση σχολίου